Әтрәклем, синең җиреңдә Әбием белән бабам яшәгән. Аларның изге сүзе, хәтере Күңелемне һәрвакыт җылыткан. Бабам өйләр төзегән, ныклы итеп, Быяла остасы булып дан тоткан. Һәр тәрәзә, һәр пыяла — аның эше, Шул осталык безгә хәтер булып калган. Әтрәкле, синең исемең белән Безнең туганлык бәйле сакланган! Авыл рухы яши, ул югалмаган, Йөрәкләрдә һаман ялкын кабынган. Парык мәчет саклап тора тарихны, Музейлар сөйли элекке көннәрне. Су кергән юллар, утлар, газлар бар хәзер, Ләкин йөрәктә — искермәс хисләрне. Мичләр юк инде — замана үзгәрде, Көнкүреш алга, яңалыкка тартты. Ләкин ул нигез, ул газиз туфрак, Безне үзенә һәрвакыт кайтарты. Әтрәкле, синең исемең белән Безнең туганлык бәйле сакланган! Авыл рухы яши, ул югалмаган, Йөрәкләрдә һаман ялкын кабынган. Әтрәклем... син безнең тамыр, Әтрәклем... мәңгелек сагыш. Саклана бездә. Саклана бездә.