حاجی بابو مالک، رهبر این قافله‌ست با دلی از جنس سنگ، در بندِ این گل‌ و گله‌ست احمدی می‌دود، همچو صاعقه در دشتِ سبز عصمت و سمیر می‌جنگند، بی‌بیم و بدون لرز در این شهرِ غریب، ما سهم خود را می‌خواهیم با غیرتِ بی‌انتها، ما فاتحِ این میدانیم ما تیم قهرمان، ما تیم پرهیجان تیم حاجی بابو، می‌درخشه در زمان در میدان جنگیم، با دل و با جان ما می‌بریم بازی، می‌شیم قهرمان خورشید می‌تابد سرخ، بر ساق‌های خسته ما خالد همچو کوه سنگین، در دفاعِ جان‌داده‌ها حاجی محمد جنگجو، در پیِ توپ و در پیِ حق بارز و سمیر با هر شوت، می‌شکنن سدِ فلک این زمینِ خاکی نیست، اینجا محلِ عزت است پیروزیِ ما در این بازی، حکمِ این سرنوشت است زمین خیس از عرق، و میدان پر از غبار ما قصه می‌سازیم، در این لحظه‌ی انتظار حاجی بابو شاهد است، بر این غیرتِ عیان نام ما می‌ماند، در یادِ این مردمان ما تیم قهرمان، ما تیم پرهیجان تیم حاجی بابو، می‌درخشه در زمان در میدان جنگیم، با دل و با جان ما می‌بریم بازی، می‌شیم قهرمان تیمِ ما، قهرمانِ بی‌آواز... حاجی بابو... درخشان... تا ابد در این میدان.