Делгем черде чааскандык бо, эжим сени сактып, Хөрек ишти дүвүрелдер, салым-чолду баксырап, Агаарлар иштинде ынаам ырзыгы... Чаятынган хүнүң-биле, чарашпайым, ынак мен деп, Чашкы шаамның ынакшылын чалданыш чок илереттим. Холда туткан белек чечээм, эжим сенче далаштырды, Чайгы хүннүң херелдери чайгаар мени сенче дыртты. Идегел бар турган, сени менден ыравас деп, Бодалымда чүгле сенсиң, арабыстың сыны хүн дег. Эжим уруг күжүр мени, өске кижээ солуп алгаш, Өкпе-баарым, хөрек-чүрээм кагып алгаш чоруй бардың. Аравыс ам ырай берген, аарышкым сорбуланган, Ынчалзажок эжим сеңээ, ынакшылым оду өшпес. Херемиңниң даштындыва келгенимни билбейн бардым, Хейде келдиң диген ышкаш, каржы медээ дыңнап калдым. Каптагайда өске кижээ дужуп чадап, чааскан чор мен, Канчаптар-даа харыым чок тур, каржы болган салым ыйнаан. Төрел-чонум аразында шырайымны чажырып, Бак салымның сынында мен кашпалдарны кезип. Ынакшылым оттуп келир, дүнелерде сени сактып, Курзук-талдар аразында, эжим сени дилеп чор мен. Четтирбес хат ышкаш, сенден келген изиг тыныш, Чүрээмниң согуунда, ам даа арткан ол бир сагыш. Эжим уруг күжүр мени, өске кижээ солуп алгаш, Өкпе-баарым, хөрек-чүрээм кагып алгаш чоруй бардың. Аравыс ам ырай берген, аарышкым сорбуланган, Ынчалзажок эжим сеңээ, ынакшылым оду өшпес. Ынчалзажок... Оду өшпес... Сагыжымда сен... Аарышкым сорбуланган. Ынакшылым оду...