Hey, Umar! Qara, o‘g‘lim, hayot ko‘p qisqa, Jiddiy bo‘lma, kel, kayfiyatni tut chaq-chaq! Onangman, seni judayam yaxshi ko‘raman, Lekin bu yuzingni biroz ochib beraman! Qoshlaring chimilgan, ko‘zlarin tikkan, Sanki butun dunyoning yuki yelkamda degan. Ish, o‘qish, reja – hammasi joyida, Lekin kulgi qani, o‘g‘lim, qalbning toyida? Sen mening kapitanim, sen mening faxrim, Lekin kulguning o‘zi eng buyuk qadr-u qadrim. Kiyib olib kostyumni, yuribsan jiddiy, Bir hazil qil, bolam, bo‘lsin hayot ijodiy! Umar, joriy bo‘lsin hazillar, kulgular, Qalbingda yashnasin sho‘x-shodon tuyg‘ular! Jiddiylikni tashla, biroz yengil bo‘l, Hayot yo‘lida doim kulib, yayrab yur! Ey, mening o‘g‘lim, hayoting bo‘lsin bayram, Onang aytganidek, bo‘lsin hammasi taram-taram! Qara, do‘stlaring kutmoqda, davra qizidi, Hazil-huzil qilsak, yurak eridi. Sen dunyoni qutqarasan, bilaman buni, Lekin vaqt ajrat bir oz shirin tunni. Qo‘y o‘sha jiddiy niqobni, u kerakmas, Onang bilan kulishishdan ortiq boylik bo‘lmas. Kel, o‘g‘lim, birga kulaylik, hayot o‘yin, Sen bilan faxrlanaman, yulduzim, qoyin! Kulgular – dori, hazillar – qo‘shiq, O‘g‘lim, bo‘lgin doim shodon, ochiq-oydin yorug‘. Bir, ikki, uch – tabassum qilgin, Hayotning har lahzasin zavq bilan bilgin! Bo‘ldi, kuldirdim seni, ko‘zlarin yondi, Onangning niyati ham shu bilan qondi. Davom et, Umar, kulib yasha har kun, Onang seni yaxshi ko‘radi, bor bo‘l butun! Yo-yo, jiddiy emas, shodon bo‘l! Umar, kulib yasha!