Арпаяз, син чишмәле, иркен кырлы, Балачакның җылысы синдә калган. Яшел таулар куенында җилләр тынлы, Сагынулар күңелне җыр итеп алган. Кояш төшә туры безнең төбәккә, Йөрәк тибә якын, туган йорт үпкә. Арпаяз, Арпаяз, гүзәл төбәк, Синең язмыш – безнең уртак йөрәк. Кайтсак әгәр, җаннар шунда ял итә, Мәхәббәтең гомер буе юл күрсәтә. Өлкәннәрнең хикәясе, кичке халык, Йолдыз астында учаклар яна сыман. Бакчаларда гөлләр үсә, балкып калып, Һәрбер сукмак безне өйгә чакырган. Еракларда йөрсәк тә без сагынып, Җилләр исә синең яклардан килеп. Арпаяз син – истәлекләр каласы, Гомер буе саклый торган үз йортыбыз. Арпаяз, Арпаяз, гүзәл төбәк, Синең язмыш – безнең уртак йөрәк. Кайтсак әгәр, җаннар шунда ял итә, Мәхәббәтең гомер буе юл күрсәтә. Арпаяз... туган җирем... Йөрәкләрдә һаман сез, һаман сез. Арпаяз.