Һиңә бөгөн илле туғыҙ, Тормоштоң иң матур сағы. Ҡашҡаҡ аҡҡан ҡара йылға кеүек, Күңелеңдең саф моң-яҡтыһы. Гармуныңда моң илай таңға, Ҡоштар ҙа ҡушыла һиңә. Оҫталығың ҡыйыҡ етмәҫлек, Бар халыҡ көйөңә ҡолаҡ һала. Атайым, ҡотло булһын көнөң, Нуриян исеме яңғыраһын. Һау-сәләмәт бул, ҡөҙрәтле ҡырсын, Донъяла иң көслө ҡанатың! Ҡарағастар кеүек матур буйлы, Ир-егеттәр араһында — бер ҡая. Үҙең йырсы, үҙең оҫта гармунсы, Һүҙең — бал, ҡарашың — балҡып уйнай. Уйнайһың бит йәшәү моңон, Көләһең — көн яҡтыра. Һин — батыр, һин — ныҡ ҡая, Атайым, бәхетебеҙ ҙур була. Атайым, ҡотло булһын көнөң, Нуриян исеме яңғыраһын. Һау-сәләмәт бул, ҡөҙрәтле ҡырсын, Донъяла иң көслө ҡанатың! Илле туғыҙ — ул бары тик башланғыс, Алда тағы нурлы юлдар. Гармун моңо күккә күтәрелһен, Һинең менән ғорурлана улдар. Тыуған көнөң менән, ҡәҙерлем, Иң матур, иң яҡын кешем. Йырла, йәшә, һулыш ал таңдан, Беҙ һине яратабыҙ, атайым! Атайым, ҡотло булһын көнөң, Нуриян исеме яңғыраһын! Оҙон ғүмер, бәхетле көннәр, Һин беҙҙең ҡанат, ҡояш нурыбыҙ!