Юллар сагыш белән сузыла, Йөрәк очып кайта туган якка. Кара урманнарны үтеп калдым, Күңелемдә — балачак эзләре. Иске Куян, сине сагынып бардым, Каршы ала инешнең көйләре. Сагынып кайтам сине, Иске Куян, Йөрәгемдә — нурлы, чиста хыял. Туган туфрак, җылы җилләр белән, Сиңа кайттым, гомер бәйрәме белән. Йортлар басып тора таныш урамда, Капка төбе — уйларның чишмәсе. Күптән китсәм дә, һаман да шунда, Җанымның иң назлы бер иясе. Вакыт ага, әмма нигез исән, Сагынудан янып, әй, иреккән. Күкләр ачык, алда безнең язлар, Синә кайтсам, бетә барлык назлар. Сагынып кайтам сине, Иске Куян, Йөрәгемдә — нурлы, чиста хыял. Туган туфрак, җылы җилләр белән, Сиңа кайттым, гомер бәйрәме белән. Иске Куян… нурлы төбәгем, Мәңге минем, җанлы терәгем.