Փախնում ենք տնից, պրծնում ենք հոգսերից, Հավաքվում ենք արագ, հեռու սթրեսից։ Արտյոմի գարաժում էլի շարժ է սկսվում, Արտյոմը գիպսոտ ձեռներով դուռն է բացում, Հրավիրում է բոլորին՝ սրտանց ու ժպտերես, Գնելը գոռում է. «Բա ո՞ւր է խորովածը, տղերք»։ Շշի կափարիչը թռավ՝ սկսվեց մեր տոնը, Էս մեր խենթ ու խելառ գարաժի կամանդը։ Ով տեսնում է՝ ասում է. «Սա ի՞նչ բանդա է», Արտյոմ, Գնել, Արման, Միշա, Հարութ՝ գարաժում են։ Գարիկ, Մելս, Անդո, Հակոբ, Ազատ, Գարաժում են, այստեղ ամեն ինչ հարազատ։ Վարդենիկցի Գարիկը՝ ջիգյար, ջերմ խոսքերով, Արարատցի Մելսը՝ շլացնող երգերով, Երևանյան կատակներով Անդոն է թեժացնում, Արմանն էլ բաժակները անդադար լցնում։ Ռիգայի Հակոբը դուռը լայն է բացում, Աբովյանցի Ազատը՝ լուռ հպարտությամբ լսում։ Հարութը եկավ, տրամադրությունը բարձրացրեց, Ձյաձ Միշան հոռոսկոպի թեմաները բացեց։ Որպես իսկական Խոյ՝ սաղին իր կողմն է քաշում, Բայց մենք իր աստղերը սիրով ենք լսում։ Ով տեսնում է՝ ասում է. «Սա ի՞նչ բանդա է», Արտյոմ, Գնել, Արման, Միշա, Հարութ՝ գարաժում են։ Գարիկ, Մելս, Անդո, Հակոբ, Ազատ, Գարաժում են, իսկական տոն են սարքում։ Հեյ ջան, հեյ ջան ջան, Գարաժային սեր, մեր տոնը անվերջ, Հեյ ջան, հեյ ջան ջան, Մեր գարաժի տղերքով՝ միշտ միասին։