Атай, һиңә бөгөн илле туғыҙ, Тормоштоң иң матур, саф сағы. Ҡашҡаҡ аҡҡан ҡара йылға кеүек, Күңелеңдең яҡты моң тармағы. Гармуныңда моң илай таңға, Ҡоштар ҙа ҡушыла һинең менән. Оҫталығың ҡыйыҡ етмәҫлек, Халыҡ тыңлай һинең көйөң менән. Атайым, ҡотло булһын көнөң, Нуриян исеме яңғыраһын. Һау-сәләмәт бул, ҡөҙрәтле ҡырсын, Донъяла иң көслө ҡанатың. Ҡарағастар кеүек матур буйлы, Ир-егеттәр араһында — бер ҡая. Үҙең йырсы, үҙең оҫта гармунсы, Һүҙең — бал, ҡарашың — балҡып уйнай. Уйнайһың бит йәшәү моңон, Көләһең — көн йөҙө яҡтыра. Һин — батыр, һин — ныҡлы ҡая, Атайым, бәхетебеҙ ҙур була. Атайым, ҡотло булһын көнөң, Нуриян исеме яңғыраһын. Һау-сәләмәт бул, ҡөҙрәтле ҡырсын, Донъяла иң көслө ҡанатың. Илле туғыҙ — ул бары тик башланғыс, Алда тағы нурлы оҙон юлдар. Гармун моңо күккә күтәрелһен, Һинең менән ғорурлана улдар. Тыуған көнөң менән, ҡәҙерлем, Йырла, йәшә, һулыш ал таңдан. Атайым, һин беҙҙең ҡанат, ҡояш нуры, Беҙ һине яратабыҙ, атайым!