Утыз нчы сентябрь, яфрак коела, Салкын җилләр йөрәккә тиеп үтәләр. Синсез калган дөнья тулы сагыш та, моң, Ак кәгазьгә куйган эзләр сүнәләр. Пар канатым китте мәңгегә, Күкләр елый, калды ялгызым. Сине эзлим һәрбер кичтә мин, Синсез тибә минем йөрәгем. Буш бүлмәдә истәлекләр калды тик, Тәрәзәдән караш төшә еракка. Мин бит сине көттем, сагынып, көттем, Тик язмышны үзгәртеп булмый, һич тә юкка. Мәңгелеккә киттең, диләр миңа, Ышанмыйча калдым, үземне алдадым. Канатларым сынды, очып булмый, Мин сагынуыңны тагын бер татыдым. Пар канатым китте мәңгегә, Күкләр елый, калды ялгызым. Сине эзлим һәрбер кичтә мин, Синсез тибә минем йөрәгем. 30 нчы сентябрь Мәңгелеккә... киттең... Ялгызым калдым... Сагынам.