Шабо сард, кучаҳо холӣ. Барои ман дунё мешавад хиёлӣ. Садои қадамҳо дар кӯчаи танҳо, Ин бор дигар намепурсам аз фардо. Ту рафтӣ, мондӣ дасти холиро, Шикастӣ ҳам бахт ва ҳам солиро. Гуфтӣ ки ман ҳастам, аммо дурӯғ буд, Ин ишқи сохта ба мисли фурӯғ буд. Маҳв шудӣ аз чашмам, мисли ғубор, Дигар наё, дигар накун бо ман озор. Бра духта, ма катит нестм, Дигар дар роҳи ту ғариб нестм. Сафҳаи охирин, китоб баста шуд, Ишқи ту дар дилам якбора хаста шуд. Бра духта, ма катит нестм, Ҳақиқатро дидам, дигар маст нестм. Ранги дунё дигар шуд сиёҳу сафед, Вақт табоҳ шуд, наёфта ҳеҷ умед. Ту дар ҷустуҷӯи чизи дигар будӣ, Дар бозии худ ту шоҳу модар будӣ. Ман содда будам, бовар кардам ба ҳарф, Аммо ҳозир манам соҳиби ин зарф. Гузаштаҳо гузаштан, баргашт нест, Дар ин роҳи равона кас ба кас нест. Тамом, нуқта, сатрро дигар кун, Ин дардро аз ҷисмам бадар кун. Бра духта, ма катит нестм, Дигар дар роҳи ту ғариб нестм. Сафҳаи охирин, китоб баста шуд, Ишқи ту дар дилам якбора хаста шуд. Бра духта, ма катит нестм, Ҳақиқатро дидам, дигар маст нестм. Нестм, ма катит дигар нестм. Ҳамааш тамом. Танҳо оромӣ. Рафтанӣ бошӣ, бирав.