Ма бо ту бовар доштам, чун кӯдаки гумроҳ, Туро дидам дар хобам, нури шоми моҳ. Дастонамро гирифти, гуфти "танҳо нести", Аммо дар чашмонат, ҷойи ишқ, дурӯғу ҳасти. Ҳар як ваъдаи ту, мисли заҳри ширин, Ман бовар кардам, бо дили бекин. Ма бо ту бовар кадам, лекин ту фиреб кади мада, Ма бо туро дил додам, лекин ту корд зади бо дилам. Ишқи мо сардест, мисли барфи зимистон, Ту рафтиву ман мондам, бо захми ҳазорон. Ту хушбахтиро дар дигаре ҷустаи, Ман аз он ҳама ҳарфҳо, дурӯғ шустаи. Чӣ тавр тавонисти, боварро бикуши? Ҳамаи он гармиро, ба сарди фурӯши? Ин корди ҷойи дил, дард мекунад имрӯз, Аммо захми рӯҳам, намешавад ҳеҷ сӯз. Ту рафти, ман мондам, бо бори пушаймонӣ, Бовари ман мурд, дар ин дунёи фонӣ. Ма бо ту бовар кадам, лекин ту фиреб кади мада, Ма бо туро дил додам, лекин ту корд зади бо дилам. Ишқи мо сардест, мисли барфи зимистон, Ту рафтиву ман мондам, бо захми ҳазорон. Корд зади бо дилам... Фиреб кади мада... Танҳо, танҳо.