Зәй-Каратайның чишмә суыдай Саф күңелле, изге җанлы син. Зур гаиләдә үскән назлы кыз, Хәзер безнең кадерле назлы гөлебез. Алтын алтмыш яшең котлы булсын, Йөзләреңдә нурлар һәрчак балкысын. Миннегөл, син безнең кояшлы гөлебез, Иң изге, иң сабыр, иң газиз кешебез. Балалар, оныклар сине ярата, Мәхәббәтең безне һәрчак канатландыра. Дөньяның бар матурлыгы синдә, Сабый кебек сафлык бар күзеңдә. Күңелеңдә язлар, изгелек һәрвакыт, Безнең өчен син бит иң якты яктылык. Кырыс тормыш җилләре тимәсен, Йөрәгеңнең җылысы беркайчан сүнмәсен. Авыл сукмагыннан килгән ул изгелек, Безнең йортны бизи зур бер кадерлек. Миннегөл, син - безнең бәхет, син - язмыш, Синең янда һәр көн безгә алтын тавыш. Миннегөл, син безнең кояшлы гөлебез, Иң изге, иң сабыр, иң газиз кешебез. Балалар, оныклар сине ярата, Мәхәббәтең безне һәрчак канатландыра. Туган көнең белән, әнием, Яшә әле озак, иң кадерлем. Миннегөл... безнең нурлы гөлебез.