Тәрәз төбендә саргайган гөлләр, Синең җылыңны юксына һаман. Кулларың истә, назлы һәм изге, Бүген дә төштә аларны табам. Рима, дип дәшеп, исемеңне әйтәм, Эхо булып кайта буш бүлмәдә. Йөрәгем сыкрый, сине югалткач, Җаным талпына зәңгәр күкләргә. Әнием, назлы чәчкәмә охшаш, Синсез дөнья кинәт суына. Йолдыз булып син күктән карыйсың, Сагышларым сыймый буюга. Рима, әнием, син барыбер минем, Җан җылысы булып каласың. Таңнар ата да, таңнар бата да, Синең сукмактан кеше үтмичә. Син пешергән икмәк исе килә, Өйләр дә калган синең көтмичә. Бала сагышы диңгезләрдән тирән, Күз яшьләрем ага елгадай. Синсез калган бу дөнья киңлегендә, Ялгыз калдым, әнием, синсез ай. Кабер ташыңда ак кар ятадыр, Тик җаның минем белән гел янәшә. Мине саклыйсың һәрбер адымда, Язмыш безне кабат күрештерәчәк. Әнием, назлы чәчкәмә охшаш, Синсез дөнья кинәт суына. Йолдыз булып син күктән карыйсың, Сагышларым сыймый буюга. Рима, әнием, син барыбер минем, Җан җылысы булып каласың. Йокла, әнием, тыныч йокыда, Рима... мин сине һаман яратам. Сагынам...