Э ачаб, бародари ман, гуш кун ин дарди дилро, Ман хоҳари туро чун ҷони худ дӯст доштам. Шабҳо ба ёдаш монда, менавиштам барояш, Аммо ҳоло дунёи ман гаштааст торик. Вай рафтааст, номаълум, касеро ёфтааст боз, Дилам месӯзад, аммо ишқ аст чун як роз. Ман барои вай ҷонамро медодам ҳар лаҳза, Ӯ буд орзуи ман, ӯ буд маънои лаҳза. Дӯсташ медорам, бо ӯ оила хоҳам, Ман ҳамон бачаи гарм, ҳамон ошиқи ноком. Мегӯянд бачаи гарм, девонаи кӯчаҳо, Аммо дар дилам танҳо номи ӯст бебаҳо. Чаро тақдир бо мо чунин бозӣ кард охир? Вақте ки мехостам барояш шавам соҳир. Номаълум аст роҳаш, номаълум аст ёраш, Ман интизор, мисли борон дар баҳораш. Оила мехостам, хонаи пур аз ханда, Аммо мондем мо бо ин қалби канда. Ҳамон бачаи гарм, ҳамон девонаи танҳо, Ҳамонам, ки мемонам бо ёди ту дар дунё. Танҳо бо ёди ту... Дар ин дунёи сард.