Ромиз, шабҳо вақте гитара менавозӣ, Осмон ҳам хомӯш мешаваду гӯш мекунад. Дар ҳар оҳанге, ки аз дилат мебарояд, Як ҳисси ногуфта пинҳон зиндагӣ мекунад. Ту мисли суруди оромӣ барои дилам, Мисли борони нарм баъди рӯзи гарми тобистон. Вақте мехонӣ, ҳама ғамҳо дур мешаванд, Гӯё дунё танҳо аз мусиқӣ иборат асту бас. Эй Ромиз, овозат ба дил мерасад, Ҳар нотаат дар ёдам мемонад. Бо гитараат шабҳоро зинда мекунӣ, Дар қалбҳоятон нур меафрӯзӣ. Шояд ту нафаҳмӣ ҳисси маро, Аммо номи ту оромии дилам шуд. Чашмонат пур аз орзуҳои дур, Дастонат пур аз сеҳри оҳангҳо. Ту вақте менавозӣ — вақт меистад, Ҳатто бод ҳам оҳиста мегузарад. Ман намедонам ин муҳаббат аст ё не, Лекин ҳар суруди ту ба ҷони ман мерасад. Эй Ромиз, овозат ба дил мерасад, Ҳар нотаат дар ёдам мемонад. Бо гитараат шабҳоро зинда мекунӣ, Дар қалбҳоятон нур меафрӯзӣ. Шояд ту нафаҳмӣ ҳисси маро, Аммо номи ту оромии дилам шуд. Ва миёни садҳо овоз дар ин дунё, Ман танҳо овози туро мешиносам. Танҳо овози туро... Оромии дилам шуд...