بین این دل و نگاهت راه‌ِ طولانی کشیدن خط پیشونیمو این بار لعنتی شَدید‌ کشیدن میون غُربت چشمام یه شب از چشات کشیدن حسرت نگاه آخر اشک بیشتر و نَمودن همَش از گناه من بود که به این مردم نباختم آخر این مردم وحشی عشقُ با فاصلهْ کشتن فاصله شبیه درده درد بودن و نبودن یه بَلاتَکلیفِ پوچی که رَهات کردن و رفتن حالا من موندم و عمری که شمارهْ سال هاشو با همین سیگار خاموش روی فندک ها کشیدم ای بلای کُهنه عشق از شب فاصله برگرد یه نگاه به شعر من کن پیر و داغونته، برگرد نزار این مردم و حسرت عشق ما رو پس بگیرن آخر جوونیامون یه روزو ازم بگیرن بیا هم رَزْم دلم شو مردُمو حسود تر کن این دفعه برای حسم یکمی مریض تر شو سایه بردار از غمی که عاشقا رو بستری کرد یکمی نزدیکتر شو نفست منو صدا کرد دوری و مردم و حرفا همه رو با هم رها کن دست آخرت رسیده حکم این دلو جدا کن