Мафтуначон, ма як патцани содаи кӯчаам, Дар дилам ишқе дорам, монанди нур дар шаб. Хар бор ки мебинам, гум мешавам дар нигоҳат, Ман як оддиам, вале дилам мезанад бетартиб. Чӣ тавр бигӯям, ки ту тамоми дунёи мани? Чӣ тавр бирасонам, ки ин қалб гирифтори туст? Эй Мафтуна, бидон, ки як ошиқи содаам, Намедонам чигуна ин рози дилро гӯям. Ту офтоби ман, дар ин дунёи сарду хира, Фақат туро мехоҳам, бо ҳамаи вуҷудам. Ростӣ, забонам лол мемонад пеши ту, Патцани содаам, намедонам чӣ гуна ханда кунам. Аммо дар хаёлам ҳар лаҳза бо туям, Туро шеър мекунам, бо калимаҳои нотамом. Шояд ин тарсу ҳарос аз сода будани ман аст, Шояд ту намедонӣ, ки дар дилам чӣ мегузарад. Вале ишқи пок, ҳеҷ гоҳ хомӯш намемонад, Як рӯз мефаҳмӣ, ки ин қалб танҳо барои ту мезанад. Эй Мафтуна, бидон, ки як ошиқи содаам, Намедонам чигуна ин рози дилро гӯям. Ту офтоби ман, дар ин дунёи сарду хира, Фақат туро мехоҳам, бо ҳамаи вуҷудам. Мафтунаҷон... бидон ки ошиқам. Як патцани сода, вале бо қалби калон. Танҳо ту... танҳо ту.