Вақте туро медидам… Дилам дигар худам набуд… Хомӯшӣ дар ҳаво мерақсид, Ва ман дар ҳарфи ногуфта ғарқ будам. Ман ҳамон тавр ошиқ будам, пинҳонӣ, Дар дилам доштам туро осмонӣ. Медидам туро — ҷаҳон ором мешуд, Ғами зиндагӣ дар нигоҳат гум мешуд. Ҳеҷ кас нафаҳмид, ки чӣ дар дил доштам, Аз тарси гум карданат, лабҳоямро мебастам. Вақте туро медидам — дасту поям меларзид, Дилам номи туро мегуфт, лабам хомӯш мемонд. Як нигоҳат бас буд, девона шавам, Як табассумат бас буд, боз зинда шавам. Ту намедонистӣ, ки ҷони дили манӣ, Ман натавонистам бигӯям: «Ту ҷони манӣ». Бе ҳеҷ ваъда, бе ягон мактуб, Ишқи ман мисли соя ба дунболи ту буд. Ҳар бор наздик мешудӣ, дилам мегуфт: «Имрӯз бигӯ… имрӯз бигӯ, ки дӯсташ медорӣ». Лек боз дар остонаи сухан хомӯш мешудам, Тарс аз аз даст доданат буд, ки маро мезад ба дор. Шояд имрӯз дигар дер шуда бошад… Шояд муҳаббатам танҳо хотира шуда бошад… Агар рӯзе аз ман бипурсанд: «Кӣ буд, ки туро ин қадар ошиқ кард?» Ман ором номи туро ба забон меорам, Ва бо ашки чашм мегӯям: «Ҳамон касе, ки ҳаргиз нагуфтам барояш…» Вақте туро медидам — дилам меларзид, Номи ту дар синаам мисли оташ месӯхт. Кош он рӯз як бор мегуфтам: «Дӯстат медорам», Шояд қиссаи мо дигар мешуд… Ту намедонистӣ… Ва ман ҳам ҳеҷ гоҳ гуфта натавонистам… Ту ҷони ман будӣ… Ҳастӣ… Ва шояд ҳамеша мемонӣ… Хомӯшӣ… танҳо хомӯшӣ…